Strona Główna Strona Główna
Świadczenia na rzecz obrony
 

Wojskowa Komenda Uzupełnień w Bielsku-Białej realizuje świadczenia na rzecz obrony.

  Problematykę świadczeń regulują następujące akty prawne:
• Ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2015 r., poz. 827 t. j.);
• Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie świadczeń osobistych i rzeczowych na rzecz obrony w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny (Dz. U. 2004 nr 203 poz. 2081);
• Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie świadczeń osobistych i rzeczowych na rzecz obrony w razie ogłoszenia mobilizacji w czasie wojny (Dz. U. 2007 nr 158 poz. 1109);
• Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 sierpnia 2004 r. w sprawie świadczeń rzeczowych na rzecz obrony w czasie pokoju. (Dz. U. 2004 nr 181 poz. 1872);
• Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 września 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie świadczeń rzeczowych na rzecz obrony w czasie pokoju (Dz.U. 2007 nr 175 poz. 1224);
• Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 października 2004 r. w sprawie świadczeń osobistych na rzecz obrony w czasie pokoju (Dz. U. 2004 nr 229 poz. 2307);
• Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 maja 2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie świadczeń osobistych na rzecz obrony w czasie pokoju (Dz. U. 2008 nr 98 poz. 636);
• Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 czerwca 2004 r. w sprawie ewidencji wojskowej świadczeń na rzecz obrony (Dz. U. 2004 nr 148 poz. 1556);
• Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 grudnia 2006 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ewidencji wojskowej świadczeń na rzecz obrony (Dz. U. 2006 nr 247 poz. 1809).

Ustawa o powszechnym obowiązku obrony, zagadnieniu świadczeń na rzecz obrony poświęca Dział VII, według którego można dokonać następującego podziału świadczeń:
– świadczenia osobiste w czasie pokoju;
– świadczenia rzeczowe w czasie pokoju;
– świadczenia w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny;
– świadczenia szczególne. 


Świadczenia na rzecz obrony stanowią integralną część systemowych rozwiązań obronnych.
Obowiązek świadczeń spoczywa na urzędach i instytucjach państwowych, organach samorządu terytorialnego, w końcu na wszystkich podmiotach prowadzących działalność gospodarczą na terenie kraju oraz osobach fizycznych:
– świadczenia osobiste polegają na wykonaniu w ustalonym czasie rożnego rodzaju prac doraźnych na rzecz przygotowania obronnego państwa;
– świadczenia rzeczowe polegają na oddaniu do używania posiadanych rzeczy ruchomych i nieruchomości na cele obronne państwa;
– świadczenia szczególne polegają na odpłatnym dostosowaniu, przystosowaniu, gromadzeniu, przechowywaniu i konserwacji odpowiednio nieruchomości, obiektów budowlanych (przebudowywanych i rozbudowywanych), przedmiotów niezbędnych do wykonania zadań na rzecz Sił Zbrojnych.

ŚWIADCZENIA OSOBISTE

Zakres podmiotowy świadczeń osobistych na rzecz obrony.
Obowiązkowi wykonywania świadczeń osobistych, jak stanowi art. 200 oraz art. 216 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają osoby w wieku od szesnastego do sześćdziesiątego roku życia.

Obowiązkowi świadczeń nie podlegają:
– osoby wybrane do Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej lub organów samorządu terytorialnego na czas pełnienia mandatu;
– żołnierze pełniący czynną służbę wojskową oraz osoby, którym doręczono kartę powołania do tej służby, jeżeli termin stawienia się do służby koliduje z terminem wykonania świadczenia;
– poborowi odbywający zasadniczą służbę w obronie cywilnej lub służbę zastępczą;
– osoby, wobec których orzeczono stałą lub długotrwałą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, osoby uznane za całkowicie niezdolne do pracy oraz samodzielnej egzystencji albo całkowicie niezdolne do pracy na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jak również osoby zaliczone do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności albo umiarkowanym stopniu niepełnosprawności w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych;
– sędziowie, prokuratorzy, funkcjonariusze Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Biura Ochrony Rządu, Straży Granicznej Służby Więziennej, Państwowej Straży Pożarnej, Straży Ochrony Kolei oraz pracownicy specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych w jednostkach organizacyjnych podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez ministrów, kierowników urzędów centralnych, wojewodów, Prezesa Narodowego Banku Polskiego oraz Krajową Radę Radiofonii i Telewizji;
– kobiety w ciąży i w okresie sześciu miesięcy po odbyciu porodu oraz osoby sprawujące opiekę nad dziećmi do lat ośmiu;
– osoby sprawujące opiekę nad wspólnie z nimi zamieszkałymi dziećmi od lat ośmiu do szesnastu, osobami, wobec których orzeczono stałą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym lub uznanymi za całkowicie niezdolne do pracy oraz samodzielnej egzystencji albo zaliczonymi do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności na podstawie ustaw, o których mowa w pkt 4, a także osobami obłożnie chorymi, jeżeli opieki tej nie można powierzyć innym osobom;
– osoby zatrudnione na stanowiskach kierowników publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz na stanowiskach w opiece społecznej i placówkach opiekuńczo wychowawczych.

Osobom, na które zostały nałożone świadczenia, z chwilą zakończenia ich wykonywania przysługują następujące należności:
– zwrot kosztów przejazdu z miejsca zameldowania na pobyt stały lub czasowy do miejsca wykonywania świadczenia i z powrotem;
– koszty wykorzystania przez kuriera własnego pojazdu;
– ryczałt godzinowy w wysokości 1/178 kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę;
– należności pieniężne w związku z wykonywaniem świadczenia w czasie pracy lub w czasie urlopu.

Należności te są naliczane oraz wypłacane na podstawie odrębnych przepisów prawnych. Wypłata należności osobie, która wykonała świadczenie, do którego była zobowiązana na podstawie decyzji administracyjnej, następuje przez złożenie odpowiedniego wniosku do kierownika jednostki organizacyjnej na rzecz, którego realizowała zadania.

Zakres przedmiotowy świadczeń osobistych na rzecz obrony.
Przedmiotem świadczeń osobistych na rzecz obrony, w myśl art. 200 ustawy, może być wykonywanie różnego rodzaju prac doraźnych w celu:
– przygotowania obrony państwa w czasie pokoju jak i mobilizacji oraz w czasie wojny;
– zwalczania klęsk żywiołowych oraz likwidacji ich skutków.

Obowiązek ten może być również nałożony w związku z:
– przeprowadzeniem ćwiczeń wojskowych;
– przeprowadzeniem ćwiczeń w jednostkach zmilitaryzowanych i ćwiczeń w obronie cywilnej;
– przeprowadzeniem praktycznych ćwiczeń samoobrony;
– dostarczeniem przedmiotów świadczeń rzeczowych;
– wykonywaniem takich prac jak ewakuacja zapasów, rozbudowa inżynieryjna terenu czy rozkonserwowanie sprzętu;
– dostosowaniem i wyposażeniem pojazdów i maszyn pobieranych z gospodarki narodowej do wymogów ich eksploatacji w Siłach Zbrojnych.

W zależności od przedmiotu wykonywanego świadczenia, na świadczeniodawcę może być nałożony również obowiązek użycia posiadanych narzędzi prostych. Obowiązek wykonania świadczenia osobistego osób przeznaczonych do funkcji kuriera polega na dostarczeniu dokumentów powołania do czynnej służby wojskowej oraz wezwań do wykonania świadczeń na rzecz obrony (zarówno osobistych jak i rzeczowych), przy czym obowiązek ten może obejmować użycie posiadanego przez kuriera pojazdu, w celu dostarczenia dokumentów powołania do osób podlegających czynnej służbie wojskowej i wezwań dla osób, na które nałożono decyzje do wykonania świadczeń.

Nakładanie obowiązku świadczeń osobistych może nastąpić, w czasie pokoju, odpowiednio:
– nie więcej niż trzy razy w ciągu roku, w stosunku do osoby będącej kurierem, tylko w celu sprawdzenia gotowości mobilizacyjnej Sił Zbrojnych.

Czas wykonywania świadczeń osobistych nie może przekroczyć jednorazowo odpowiednio:
– czterdziestu ośmiu godzin dla kurierów i osób dostarczających i obsługujących przedmioty przeznaczone na świadczenia rzeczowe;
– dwunastu godzin w stosunku do osób wykonujących pozostałe świadczenia osobiste.

Świadczenie osobiste wykonywane w czasie mobilizacji i w czasie wojny, jego czas, nie może przekroczyć siedmiu dni. Może być przedłużony o kolejne siedem dni na podstawie doraźnie złożonego wniosku przez organ do tego uprawniony, do właściwego wójta lub burmistrza (prezydenta miasta), który nakłada ten obowiązek na podstawie decyzji administracyjnej z terminem natychmiastowej wykonalności określonym w tej decyzji. Do czasu wykonywania świadczeń wlicza się czas dojazdu do miejsca wykonania świadczenia i powrotu do miejsca pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad dwa miesiące (nie może być on dłuższy łącznie niż dwie godziny) oraz czas przeznaczony na wypoczynek nie dłużej niż osiem godzin (warunkiem jest wykonywanie świadczenia dłużej niż dwanaście godzin).

ŚWIADCZENIA RZECZOWE

Zgodnie z art. 208 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony – na urzędy i instytucje państwowe oraz przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne, a także osoby fizyczne może być nałożony obowiązek świadczeń rzeczowych.

Polega on na oddaniu do używania posiadanych nieruchomości i rzeczy ruchomych na cele przygotowania obrony Państwa. Świadczenia rzeczowe mogą być wykonywane na rzecz Sił Zbrojnych, jednostek organizacyjnych obrony cywilnej oraz państwowych jednostek organizacyjnych wykonujących zadania dla potrzeb obrony Państwa, a także zwalczania klęsk żywiołowych, nadzwyczajnych zagrożeń środowiska i likwidacji ich skutków.

Czas wykonania świadczeń rzeczowych nie może przekraczać jednorazowo w przypadku pobrania przedmiotu świadczenia:
– w celu sprawdzenia gotowości mobilizacyjnej Sił Zbrojnych - 48 godzin;
– w związku z ćwiczeniami wojskowymi lub ćwiczeniami w jednostkach przewidzianych do militaryzacji – 7 dni;
– w związku z ćwiczeniami w OC lub ćwiczeniami praktycznymi w zakresie powszechnej samoobrony - 24 godzin.

Przedmiotem świadczeń rzeczowych nie mogą być: pomieszczenia, środki transportowe, maszyny i inny sprzęt znajdujące się w posiadaniu:
– jednostek organizacyjnych służących bezpośrednio działalności Sejmu i Senatu RP, Kancelarii Prezydenta RP, Kancelarii Prezesa RM, ministerstw i urzędów wojewódzkich oraz NBP i banków, a także Państwowej Wytwórni Papierów Wartościowych i Mennicy Państwowej;
– jednostek organizacyjnych podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych odpowiednio przez Ministra Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości, ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz Szefa UOP;
– przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych oraz innych przedstawicielstw i instytucji zrównanych z nimi w zakresie przywilejów i immunitetów na mocy ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych, jak również członków tych przedstawicielstw, urzędów i instytucji oraz członków ich rodzin, a także innych osób zrównanych z nimi w zakresie przywilejów i immunitetów, jeżeli nie posiadają obywatelstwa polskiego;
– biblioteki, muzea, archiwa i zabytki uznane przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej za pomniki historii oraz dobra kulturalne, o których mowa w art. 218 ustawy, oraz obiekty wpisane na „listę dziedzictwa światowego” na podstawie Konwencji w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturalnego i naturalnego, przyjętej w Paryżu dnia 16 listopada 1972 r. (Dz. U. z 1976 r. Nr 32, poz. 190 i 191);
– zbiory naukowe i artystyczne mające charakter publiczny;
– świątynie, domy modlitwy oraz pomieszczenia kościołów i innych związków wyznaniowych mających osobowość prawną, wraz ze znajdującymi się w nich przedmiotami przeznaczonymi do wykonywania kultu religijnego;
– przedmioty wyłączone spod egzekucji stosownie do przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, Nr 113, poz. 984, Nr 127, poz. 1090, Nr 141, poz. 1178, Nr 169, poz. 1387, Nr 199, poz. 1672 i Nr 200, poz. 1679 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 718), z wyjątkiem narzędzi prostych oraz środków transportowych;
– parki narodowe i rezerwaty przyrody;
– przedszkola, domy dziecka, zakłady opiekuńczo-wychowawcze, szkoły specjalne i internaty tych szkół, specjalne ośrodki wychowawcze i szkolno-wychowawcze oraz poradnie psychologiczno-pedagogiczne;
– urządzenia i sieci telekomunikacyjne:
– ujęte w planach działania operatorów publicznych na wypadek sytuacji szczególnych zagrożeń, sporządzonych w trybie określonym w art. 64 ust. 3 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 73, poz. 852, z 2001 r. Nr 122, poz. 1321 i Nr 154, poz. 1800 i 1802, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676 i Nr 166, poz. 1360 oraz z 2003 r. Nr 50, poz. 424 i Nr 113, poz. 1070, Nr 130, poz. 1188 i Nr 170, poz.1652), przewidziane do użycia na potrzeby jednostek organizacyjnych, o których mowa w ust. 2;
– niezbędne do wykonania decyzji nałożonych na operatorów telekomunikacyjnych przez ministra właściwego do spraw łączności w trybie określonym w art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjne;
– pojazdy samochodowe niedopuszczone do ruchu po drogach publicznych oraz używane wyłącznie do przewozu wewnątrz zakładu, po przedstawieniu przez posiadacza odpowiednich dokumentów.

Nałożenie obowiązku świadczenia rzeczowego może nastąpić najwyżej 3 razy w roku, z tym, że w związku z ćwiczeniami i w wymiarze 7 dni - tylko 1 raz.

Decyzję o przeznaczeniu nieruchomości lub rzeczy ruchomej na cele świadczeń rzeczowych podejmuje wójt lub burmistrz (prezydent miasta) na wniosek wojskowego komendanta uzupełnień lub właściwego organu obrony cywilnej. Decyzję, o której mowa doręcza się posiadaczowi nieruchomości lub rzeczy ruchomej oraz wnioskodawcy na piśmie wraz z uzasadnieniem. Od decyzji tej przysługuje posiadaczowi nieruchomości lub rzeczy ruchomej oraz wnioskodawcy odwołanie do wojewody, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji.

ŚWIADCZENIA W RAZIE OGŁOSZENIA MOBILIZACJI I W CZASIE WOJNY

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny osoby podlegające obowiązkowi świadczeń osobistych i rzeczowych mogą być w każdym czasie powołane do wykonania w ramach tego obowiązku różnego rodzaju prac doraźnych na rzecz Sił Zbrojnych, OC lub państwowych jednostek organizacyjnych wykonujących zadania dla potrzeb obrony Państwa (ciąży na nich obowiązek natychmiastowego wykonania świadczeń w wypadku zaistnienia takiej sytuacji).

Niedoręczenie wezwania nie zwalnia osoby lub posiadacza od natychmiastowego wykonania świadczenia, zgodnie z decyzją którą otrzymał.

 



Wzory dokumentów do pobrania


Druk PM1 - *.doc 83kB

Wykaz imienny kierowców samochodowych - *.doc 37kB

Klasyfikacja pojazdów - *.pdf 201kB